Rise of the Planet of the Apes (2011)

  Ξέρεις ότι θα δεις ένα blockbuster με εμπορικά ονόματα, γερό budget που συνεπάγεται εφέ και θέαμα και ένα σκηνοθέτη νέο σχετικά στο χώρο που σημαίνει εύκολη χειραγώγηση από τα μεγάλα στούντιο. Από την άλλη έχεις μια ελπίδα για κάτι πιο βαθύ εφόσον τα υπαρξιακά ζητήματα και ο δαρβίνιος λογισμός υπάρχουν στην ατμόσφαιρα λόγω τίτλου και story. Οι ελπίδες αυτές δεν αγγίζονται σχεδόν αλλά έχουμε κάτι άλλο, μια αλληγορία για τον ξεσηκωμό των πειθήνιων (τους ανθρώπους εννοώ). 'Οπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στο φιλμ: "ο λόγος που δεν ξεσηκώνονται είναι γιατί τους λείπει η γνώση". Πέρα τούτων, που δυστυχώς περνάνε λίγο αστραπιαία, έχουμε αυτό που ξέραμε πάνω κάτω προ προβολής: ένα blockbuster που δείχνει σοβαρό αλλά πίσω από τη μάσκα του είναι απλό και κοινότυπο.

Βαθμολογία: (2 /5)

Fright night (2011)

Εδώ έχουμε ένα νεανικό φιλμ τρόμου που είναι περισσότερο κωμωδία-τρόμου παρόλο που δεν υπάρχει καθόλου το κωμικό στοιχείο. Μπερδευτήκατε? Απλώς δεν έχουμε βαρύ τρόμο, ούτε κάτι που έχει σκοπό να σε τρομάξει τόσο, αλλά μια χαβαλετζίδικη ταινία με μοναδική αποστολή να διασκεδάσει χωρίς να έχει κάτι να πει. Κάτι μικρά τα λέει αλλά είναι πολύ μικρά ώστε να τραβήξουν μέρος της προσοχής μας.
Είναι θετικό το γεγονός ότι παραμένει σταθερή στο θέμα της και δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με ψευτοδραματικές καταστάσεις ή ηλίθιο χιούμορ που συναντάμε συνεχώς σε παρόμοιες περιπτώσεις. Επίσης προσπαθεί να ξεφύγει από κλισέ σε κάποια σημεία αλλά αυτό επισκιάζεται από το γεγονός ότι μιλάμε για μια ταινία-κλισέ πάνω κάτω. Το Fright Night προτείνεται σε εκείνους που αναζητούν μια χαλαρή νεανική ταινία τρόμου, έτσι, για να περάσει ο χρόνος.
Βαθμολογία: (2 /5)

Interiors (1978)

   Η πρώτη αμειγώς δραματική ταινία του Woody Allen είναι καλή αλλά όχι τόσο όσο θα θέλαμε. Σκοπός του είναι να δημιουργήσει ένα μπεργκμανικό βαρύ δράμα, αλλά τον Bergman, στο δράμα τουλάχιστον δεν τον φτάνει. Προσέχει το κείμενό του ώστε να μην κάνει λάθη (...λίγα τα κάνει) αλλά δεν είναι αρκετό ώστε να σου μείνει. Το ζήτημα που θέτει πιο πάνω απ' όλα είναι η

σύγκρουση σκληρής αλήθειας και "λευκού"
 ψέματος (ψέματα που λέμε σε κάποιον για να αισθανθεί καλύτερα) αλλά το αφήνει στη μέση και χωρίς να δίνει μια λύση. Οι ερμηνείες είναι στο σύνολο αρκετά καλές και ειδικά της Geraldine Page αξιοσημείωτη. Τουλάχιστον, ο Allen προσπάθησε πραγματικά και φαίνεται να είχε κάτι πιο μεγάλο στο μυαλό του απ' ότι τελικά του βγήκε, χωρίς προς θεού να εννοώ ότι το αποτέλεσμα είναι κακό.

Βαθμολογια: (3 /5)

A single man (2009)

  Εξαιρετικό ντεμπούτο! Ο Ford ξεκινά καλύτερα απ' ότι θα περίμενε κανείς. Θέλει να μιλήσει στον κόσμο που αφήνει ακόμα προκαταλήψεις να αλλοιώνουν την αντίληψή του, συγκεκριμένα περί των ομοφυλόφιλων, και χρησιμοποιεί τον κινηματογράφο ως μέσο επικοινωνίας. Αυτό που θέλει να πει είναι απλό και σημαντικό παράλληλα αλλά εδώ το περιτύλιγμα είναι αυτό που κάνει τη διαφορά.

 Σαφέστατα επηρεασμένος από την καριέρα του ως σχεδιαστής παραδίδει μια ταινία που κομμάτια της θα μπορούσαν να παρουσιαστούν σε επίδειξη μόδας, καθώς προσέχει λεπτομέρειες που μόνο αυτός μπορεί. Οι ερμηνείες είναι επίσης πολύ καλές με τον Colin Firth να ξεχωρίζει. Το ομοφυλοφιλικό ζήτημα σηκώνει μεγάλη κουβέντα αλλά το σίγουρο είναι ότι η προκατάληψη δεν βοηθάει. Αφήστε τη λοιπόν διότι δε χωρά στην τέχνη.
 Βαθμολογια: (3 /5)

Drive (2011)

   Ένα όμορφο θρίλερ με αισθητική νουάρ που φέρνει λίγο σε b-movie της δεκαετίας του 70-80  αλλά είναι σαφώς ανώτερη. Μια ταινία σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή. Ο Nicolas Winding Refn χειρίζεται την κάμερά του όπως ο ήρωας του τα αυτοκίνητα. Σε βάζει μέσα στο παιχνίδι και νιώθεις την αγωνία της κατάστασης από κοντά. Δεν πήρε άδικα το βραβείο σκηνοθεσίας στις Κάννες. Το σενάριο δεν είναι κάποιο που κάνει τη διαφορά αλλά είναι ότι χρειάζεται ο σκηνοθέτης για να αναπτύξει το ταλέντο του.
 Ο χαρακτήρας του πρωταγωνιστή είναι γοητευτικός και μυστήριος και ο Ryan Gosling φαίνεται ο ιδανικός για το ρόλο κάνοντας ερμηνεία για oscar. Είναι ο άντρας που όλοι οι άντρες γίνονται στα όνειρά τους και όλες οι γυναίκες ερωτεύονται. Το Drive έχει στυλ, έχει προσωπικότητα και διεκδικεί ίσως μια θέση στην κινηματογραφική ιστορία ειδικά με κάποιες σκηνές όπως αυτή στη παραλία που ζητούν να γίνουν κλασσικές. Ωραία μουσική επίσης και ωραία ατμόσφαιρα, σε μια ταινία που αρκετοί θα θυμόμαστε για καιρό.
Βαθμολογία:   (3,5 /5)