The guard (2011)

 Να και κάτι που μοιάζει φρέσκο. Μια Αγγλική ταινία από αυτές που χαίρεσαι να βλέπεις. Έχει ένα ιδιαίτερο χιούμορ που αν και δεν είναι οικείο σε μας, θες να γελάσεις. Το σκηνικό είναι όμορφο και γενικά προσεγμένο. Υπάρχουν ενδιαφέροντες δεύτεροι χαρακτήρες που δίνουν στην ταινία ένα προσωπικό στίγμα, αλλά αυτός που πραγματικά κάνει τη διαφορά είναι ο ρόλος του κυρίου Gleeson, που παίζει εξαιρετικά εδώ και δείχνει να του ταιριάζουν οι εγκληματικές κωμωδίες.


 Ο χαρακτήρας του είναι αρκετά συμπαθητικός όχι λόγω των πράξεών του αλλά μάλλον επειδή είναι αυθεντικός. Ο John Michael McDonagh στην πρώτη του ταινία τα καταφέρνει μια χαρά όπως και ο αδερφός του Martin τρία χρόνια πριν, παραδίνοντας μια ταινία με πιο στρωτό σενάριο αλλά όχι τόσο αξιομνημόνευτη όσο το In Bruge. Μια καλή κωμωδία αλλά, κυρίως, μια καλή ταινία.


Βαθμολογια: (3 /5)

Cowboys and aliens (2011)

  Καουμπόηδες και εξωγήινοι. Λες και καλή ταινία να μην είναι, ένα ενδιαφέρον θα το χει. Να βλέπεις δύο διαφορετικές εποχές μαζί είναι κάτι που μπορεί να παρέχει ο κινηματογράφος (βλ. Jurassic Park). Ο Favreau, όμως, έχει μάλλον διαφορετική άποψη παρουσιάζοντας κάτι κοινότυπο, βαρετό και χωρίς φαντασία. Το σενάριο είναι προχειρότατο. Τόσο πολύ που τείνει στο να μην είναι καν σενάριο. Για βίντεο γκέιμ ίσως να έκανε, για κινηματογράφο όχι. Ούτε καν για blockbuster.

 Το καστ είναι αρκετά ενδιαφέρον αλλά όλοι φαίνεται να κοιτάνε να τελιώσουν γρήγορα ώστε να λάβουν την αμοιβή τους μια ώρα αρχύτερα. Αν δεν έπαιρνε τον εαυτό του τόσο πολύ στα σόβαρα, ίσως να είχαμε κάτι που να λες δεν έχασα τελείως το χρόνο μου. Τον παίρνει όμως και θες να το φωναξεις.

Βαθμολογία: (1 /5)

Megamind (2010)

 Άλλο ένα κινούμενο σχέδιο με υπερήρωες, μάχη καλού-κακού κ.λ.π. Πως να τα αρνηθείς όμως όταν είναι τόσο ψυχαγωγικά. Έχει πλάκα και όχι μόνο για τα μικρά παιδάκια, μπορούν εύκολα να περάσουν καλά και οι μεγαλύτεροι. Νοηματικά αυτό που θέλει να πει είναι ότι κανείς δε γενιέται κακός (ή καλός), τα πάντα είναι συνάρτηση διαφόρων παραγόντων, κυρίως κοινωνικών.

  Δεν επιμένει βέβαια πολύ σ'αυτό, όσο στο να ψυχαγωγίσει το κοινό του αλλά αυτό δε νομίζω ότι ενοχλεί και κανένα. Σε κάποια σημεία καταφεύγει σε σεναριακές ευκολίες αλλά σε κάποια άλλα είναι ευρηματικό. Αν δεν έχετε πολλές απαιτήσεις αλλά θέλετε κάτι ανάλαφρο, ίσως το Megamind να είναι η απάντηση.

Βοθμολογία: (2.5 /5)

127 Hours (2010)

 Οι προσδοκίες ήταν μεγάλες. Μια πραγματική ιστορία που αξίζει να ακούσεις, ένας σκηνοθέτης με Trainspotting και 28 days later στο βιογραφικό του και ένα ελκυστικό poster. Τελικά μόνο με τις προσδοκίες μείναμε, αφού ο Boyle επιλέγει να γίνει πιο ακαδημαϊκός και από το Slumdog millionare. Παραδίδει ένα φιλμ που φαίνεται και πρόχειρο παράλληλα κι ας μην είναι τόσο.

Ο Franco πάντως είναι αγνώριστος ερμηνευτικά και δίνει πόντους στην ταινία καθώς και υποσχέσεις για το μέλλον. Παρά την προπάθειά του όμως το 127 Hours δύσκολα σε καθηλώνει ειδικά αν έχεις δει και ξαναδεί όλα αυτά τα εγκώμια περί ανθρώπινης θέλησης και δύναμης που έχουν καταντήσει λίγο τετριμένα. Αν, λοιπόν, δεν πήρατε τίποτα ουσιώδες και καινούργιο από δω, τουλάχιστον μην πάρετε άλλα κιλά. Σηκωθήτε από υπολογιστές, βγείτε στην εξοχή και προσοχή στους βράχους που πέφτουν.

Βαθμολογία: (2 /5)

Transformers: Dark of the Moon (2011)

 Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που αντί να κάτσουν να γράψουν κανένα σενάριο της προκοπής, ανταγωνίζονται μεταξύ τους ποιός θα κάνει τα καλύτερα εφέ και ποιός θα μαζέψει περισσότερα εισιτήρια. Ένας από αυτούς είναι και ο Michael Bay. Ο "δημιουργός", σε εισαγωγικά, Michael Bay παραδίδει εδώ το χειρότερο μέρος της, προς το παρόν, τριλογίας. Είχε στο μυαλό του κάποιες σκηνές μάχης και ζήτησε ένα υποτυπώδες σενάριο μόνο και μόνο για να βγει η ταινία του στις αίθουσες.

  Το τρίτο μέρος σε κάποια σημεία σε βάζει να σκεφτείς. Σκέφτεσαι γιατί έδιωξαν την Megan Fox ή δεν μπορούσαν να βρουν κάποια άλλη τουλάχιστον.
  Πάντως αν μετά την προβολή δεν θυμάστε τίποτα, μη φοβάστε, δεν είχατε πιει. Απλά δεν υπάρχει τίποτα για να σας μείνει.

Βαθμολογία: (1 /5)